Wg każdej filozofii Dalekiego Wschodu życie napędzane jest przez siłę życiową, pierwotną energię Wszechświata, ożywiająca zarówno umysł jak i ciało, które bez niej byłoby jedynie kupą mięsa i kości. Owo tchnienie życia np. w Chinach zwane jest qi, w Japonii – ki (stąd reiki), a w Indiach określane jest jako prana.
Masaż twarzy jest istotną częścią ajurwedyjskiego rytuału piękna, na który składają się następująco: oczyszczanie, masaż, ciepły kompres lub parówka, peeling, maseczka oczyszczająca lub odżywcza, tonizowanie, nawilżenie, nawodnienie.
Takiego pełnego rytuału oczywiście nie robimy codziennie, na codzień zupełnie wystarczy oczyszczanie, tonizowanie i nawilżenie, ale ja polecam jednak włączyć masaż twarzy w codzienną pielęgnację.
Zmysł smaku jest jednym z zasadniczych dostarczycieli informacji o świecie zewnętrznym. Sprytnie łączy metabolizm i emocje, bo nie tylko wpływa na to, czy jedzenie nam odpowiada czy nie, ale również każdy smak przynosi określone skojarzenia, ma określone zabarwienie emocjonalne wynikające z naszych doświadczeń. Smak może opisywać nasze stany emocjonalne albo przywoływać określone odczucia. Czasem mawiamy, że życie ma słodko – gorzki smak, albo że ktoś ma kwaśną minę, życzymy słodkich snów, mówimy słodziak albo oooo jakie słodkie maleństwo 🙂 itp. Smak pomaga kategoryzować rzeczywistość.
Ciało funkcjonuje wg naturalnego rytmu, chodzi tu zarówno o biorytm związany ze zmieniającymi się porami roku, fazami księżyca, z cyklem menstruacyjnym, ale także z cyklem dnia i nocy. I o tym ostatnim – oraz związanym z nim dinacharya – będzie dzisiaj, o kolejnych – wkrótce.
Masaże ciała olejami ziołowymi to jeden z najistotniejszych zabiegów terapeutycznych stosowanych w lecznictwie ajurwedyjskim. Lekarze ajurwedyjscy wykorzystują fenomenalną właściwość naszego organizmu polegającą na tym, że przez skórę wszelkie substancje przedostają się wprost do krwiobiegu, i błyskawicznie rozchodzą się po ciele, znacznie szybciej niż przez układ pokarmowy. Więcej na ten temat pisałam tutaj.
